Pośród kilkuset gier, w jakie udało mi się zagrać w ciągu trzydziestu siedmiu lat mojej przygody z grami, kilkanaście tytułów w różny sposób wyłamywało się z przyjętych schematów. Pomysły na to były różne. Od większych czy mniejszych zmian w samej rozgrywce w ramach danego gatunku, przez postawienie nas w roli złoczyńców, a nie bohaterów, aż po bardzo dziwny sposób prowadzenia narracji w grze. Dzisiejsza gra jest właśnie jednym z takich ciekawych przykładów nieszablonowego podejścia do tematu. Zapraszam do recenzji „Cloudpunk”.
W bardzo dalekiej przyszłości
Nivalis jest wertykalnym megamiastem, rozciągającym
się od powierzchni oceanu aż ponad chmury. Żaden z jego mieszkańców nie wie tak
naprawdę, kiedy powstało i jak zostało zbudowane. Zamieszkuje je bardzo barwna
mieszanka ludzi i androidów, którzy próbują związać koniec z końcem, otoczeni
przez bezlitosny system zarządzany przez megakorporacje i będące na ich
usługach siły bezpieczeństwa. Do tego miejsca przybywa Rania, emigrantka z East
Peninsula, która ucieka przed potężnymi windykatorami długów. Aby mieć za co
żyć, podejmuje pracę w przedsiębiorstwie Cloudpunk, zajmującym się
dostarczaniem nietypowych przesyłek. To jej pierwsza noc w pracy i zapowiada
się ona dość ciekawie.
Na nocnej zmianie
W „Cloudpunk” naszym głównym zadaniem będzie
poruszanie się po mieście za pomocą latającego samochodu, zwanego HOVA, i
dostarczanie pod wskazane adresy różnego rodzaju przesyłek. Jednak nie do
wszystkich miejsc da się dolecieć, dlatego część drogi przyjdzie nam pokonywać
pieszo. I to w trakcie tych pieszych wycieczek będziemy mieli okazję przyjrzeć
się bliżej życiu mieszkańców Nivalis oraz porozmawiać z wieloma z nich,
dowiadując się całkiem sporo o różnych aspektach życia w tym wielkim mieście.
Po drodze będziemy też mogli podnosić różne znajdźki. Część będzie nam potrzebna, aby odblokować niedostępne obszary miasta. Inne będzie można sprzedać, aby podreperować nasz budżet. Pieniądze, jakie uzyskamy w ten sposób, oraz oczywiście za dostarczanie przesyłek, będziemy musieli wydawać na tankowanie i naprawę naszego auta. Za nadwyżki z kolei można zakupić różne ulepszenia dla pojazdu oraz mieszkania, które wynajmujemy.
Jednak wszystkie te mechaniki są tylko przygrywką do prawdziwego sedna „Cloudpunk”, która jest grą tylko z wierzchu, a tak naprawdę stanowi opowieść o wspomnianych wcześniej mieszkańcach Nivalis. Począwszy od naszego dyspozytora, starszego mężczyzny, którego portret w grze nigdy nie jest specjalnie wyraźny, przekazującego nam zlecenia i narzekającego, że od bardzo dawna nie może spać, przez dominę, która myli nas ze swoim klientem, nadgorliwego funkcjonariusza służby bezpieczeństwa, lokalnego mafiosa i jego równie groźnego hakera, różnych pasażerów, których czasem przyjdzie nam wozić, czy sąsiadkę androida, która ma luki w pamięci i prosi nas o to, aby poszukać rozrzuconych po mieście kart perforowanych, które pomogą jej odzyskać utracone wspomnienia.
Każda z tych postaci jest interesująca, większość jest
dobrze zagrana, a ich historii lub komentarzy na temat zastanej w Nivalis
rzeczywistości zwyczajnie ciekawie się słucha. Nie można przy tym zapomnieć o
najlepszym przyjacielu Ranii, czyli Camusie. Jest to AI, które wcześniej było
gadającym psem. Jednak długi Ranii spowodowały, że musiała sprzedać jego ciało
i teraz byt ten jest podłączony do kierowanej przez nas HOVY. To z nim Rania
prowadzi najwięcej dyskusji, a jego naiwne podejście do większości tematów stoi
w wyraźnej kontrze do ponurej rzeczywistości Nivalis.
Voxelowy świat pełen barw
Grafika w „Cloudpunk” opiera się całkowicie na
voxelach, tak jak w opisywanym poprzednio Teardown. Jednak tutaj nie
uświadczymy żadnej formy destrukcji otoczenia. Za to wykorzystano je do
stworzenia w pełni zrealizowanego cyberpunkowego i dystopijnego megamiasta.
Nivalis jest olbrzymie, składa się z kilku dzielnic, z których każda ma swój unikalny wygląd oraz kilka
sektorów, po których możemy się poruszać pieszo, oraz znacznie większe obszary,
gdzie bez latania HOVĄ się nie obejdzie. I pomimo iż voxele nadają wszystkiemu
wygląd gry retro, to sposób, w jaki zostały one wykorzystane do wykreowania
widocznych na ekranie przestrzeni, jest naprawdę godny podziwu. Ta gra naprawdę
wygląda przepięknie w swojej voxelowej prostocie i wielokrotnie stawałem w
czasie spacerów po sekcjach pieszych tylko po to, aby podziwiać to, co twórcy
dla nas przygotowali. Jedyne, co można było zrobić lepiej, to wygląd samych
postaci, ale nie ma w tym aspekcie tragedii.
W kwestii dźwięku sprawa ma się również bardzo
ciekawie. Po pierwsze, wszystkie dialogi w grze są nagrane przez aktorów i
większość z nich jest naprawdę dobrze zagrana. Jest to bardzo ważny aspekt tej
produkcji, której główną atrakcją są właśnie prowadzone przez postacie rozmowy.
W związku z tym, że wszystko jest w formie audio, nie ma mowy, aby coś nas
ominęło. Co więcej, wszelkie ekrany ładowania lub inne zdarzenia w grze,
chociaż rzadkie, powodują chwilowe wstrzymanie dialogów i ich natychmiastowy
powrót, kiedy tylko jest to możliwe. Muzyka w grze również jest świetna i
doskonale uzupełnia klimat tej produkcji. Oscyluje ona gdzieś pomiędzy muzyką
filmową à la „Blade Runner” a gatunkiem synthwave i bardzo przyjemnie się jej w
czasie grania słucha.
Werdykt
„Cloudpunk” to nie jest typowa gra. Jest to raczej
fantastycznonaukowa opowieść okraszona pewnymi elementami, które pozwalają
zaliczyć ten wytwór do rodziny gier. Jednak historie w niej zawarte, zarówno
naszej bohaterki, jak i innych postaci, są na tyle ciekawe, że naprawdę ciężko
jest się od tego tytułu oderwać. Dodając do tego kompletne udźwiękowienie
dialogów oraz bardzo malownicze cyberpunkowe miasto, otrzymujemy tytuł
nietuzinkowy, ale jednak mogący nie przypaść każdemu do gustu. Ja go jednak
gorąco polecam, szczególnie fanom gatunku cyberpunk i literatury SF w ogóle.
„Cloudpunk” powinien wam się spodobać.
