niedziela, 18 października 2026

Teardown – demolka i włamania w vixelowym wydaniu

  

Posiadanie potomstwa ma całkiem dużo zalet. Jedną z nich są prośby o kupowanie gier, którymi sam bym się nie zainteresował. Jedną z takich produkcji jest „Teardown”, gra oparta na grafice voxelowej, w której wykorzystując różne narzędzia i zaimplementowaną w grze fizykę będziemy niszczyć różne budowle oraz kraść mniejsze lub większe przedmioty. A jak to wyszło w praktyce?


Löckelle Teardown Services

W grze wcielamy się w bezimiennego właściciela firmy rozbiórkowej, który z braku funduszy i grożącego bankructwa przyjmuje nielegalne zlecenie na nocne wyburzenie chronionego prawem budynku, gdyż właściciel działki chce tam postawić centrum handlowe. Niestety nasza aktywność została nagrana przez pobliskie kamery co wykorzystuje Parisa Terdiman, lokalna komisarz Policji. Proponuje nam ona układ – nie pośle nas za kratki w zamian za przysługi polegające na wykradaniu różnych materiałów obciążających szefa lokalnej firmy Lee Chemicals. Tak zaczyna się nasza przygoda, pełna rozwałki i bardzo precyzyjnego planowania działań 

Skok doskonały

Osią rozgrywki w „Teardown” jest przeprowadzanie różnego rodzaju wyburzeń oraz skoków gdzie celem będą sejfy, serwery, dokumenty a nawet pojazdy. Pierwszy rodzaj misji jest w większości przypadków dużo prostszy do realizacji i w większości przypadków można znaleźć różne sposoby na ich ukończenia. Drugi natomiast wymaga dokładnego planowania i w zasadzie polega na odkrycie jednego słusznego sposobu wykonania danego skoku.

Aby wykonać obydwa typy zadań będziemy musieli skorzystać z różnych narzędzia, od prostego młota czy palnika acetylenowego począwszy a na bombach i wyrzutniach rakiet skończywszy. Jednak nie do wszystkich z nich będziemy mieli dostęp od razu i na te lepsze będziemy musieli sobie zasłużyć przechodząc kolejne misje w kampanii.

Aby nie było nam za prosto, w misjach związanych z kradzieżą różnych przedmiotów zwykle występują alarmy. Interesujące nas przedmioty są do nich przyczepione kablami a ich zerwania uruchamia alarm. Mamy wtedy dość mocno ograniczone czas, zwykle kilkanaście sekund, na ukończenie zadania i ucieczkę do miejsca ewakuacji, którym jest zwykle nasza firmowa furgonetka.

Co jednak ważne, przygotowania do skoku możemy prowadzić w sposób w zasadzie nieograniczony. Do puki nie uruchomimy alarmu nie wisi nad nami żaden licznik czasu dzięki czemu możemy dowolnie przygotować sobie przestrzeń po szybkie przemieszczanie się i zbieranie kolejnych fantów. Czasem trzeba będzie uważać na alarmy przeciwpożarowe jednak podręczna gaśnica pomoże nam zwalczyć niebezpieczne pożary w zarodku.

Na szczególną pochwałę zasługuje tutaj fizyka gry, która całkiem nieźle odwzorowuje zachowanie poszczególnych obiektów w zależności jak duże są i z czego są zbudowane. Np gipsową ściankę można zniszczyć młotem ale już betonowa wymagać będzie użycia bomby a metalowa brama palnika. Z tym ostatnim należy jednak uważać gdyż można coś nim łatwo podpalić. Do tego dochodzi możliwość niszczenia całych budowli, które walą się bardzo realistyczny sposób oraz kierowanie różnymi pojazdami, które, w zależności od rodzaju, lepiej lub gorzej znoszą kolizje z twardymi obiektami.

Razem zawsze lepiej

Jak już wspomniałem na wstępie, „Teardown” został mi podsunięty przez syna i to z nim w coopie przyszło mi przechodzić całą kampanię. I powiem szczerze, że zabawa we dwoje, a można i w więcej osób, jest najlepszym sposobem na granie w ten tytuł. Dzięki temu można ciekawiej koordynować działania, wspólnie planować kolejne kroki i razem panikować jak coś nie pójdzie tak jak powinno. Ubaw jest przedni.

Grafika i dźwięk

Pod względem grafiki nie jest to produkcja wybitna ale jej spójny styl i dodatkowe efekty oświetlenia i pogodowe nadaję jej szczególnego uroku. Co jednak ważne, pomimo zastosowania dość kanciastego stylu graficznego każda lokacja w grze zawiera bardzo dużo detali – meble, sprzęty, obrazy a nawet telewizory z puszczanymi w nich krótkimi programami. To samo tyczy się dostępnych w grze pojazdów, jest ich całkiem sporo i każdy jest naprawdę nieźle dopracowany.

W warstwie dźwiękowej za do po prostu poprawnie i nie ma nad czym specjalnie się rozwodzić. Wszystkie efekty dźwiękowe są na swoim miejscu a muzyka, której w grze jest raptem kilka ścieżek pasuje do tego gdzie jest odgrywana ale niczym specjalnym się nie wyróżnia.

Werdykt

„Teardown” to przykład gier gdzie ważniejsza jest dobrze zaprojektowana rozgrywka od powalającej oprawy graficznej. Świetny model fizyki i wykorzystanie voxeli do budowy świata w którym prawie każdą rzecz można zniszczyć lub przemieścić sprawiają, że można w niej siedzieć godzinami i eksperymentować z narzędziami i otoczeniem, szczególnie w trybie sandbox. Szkoda, tylko, że misje z okradaniem lokacji zwykle nie pozostawiają zbyt dużego pola do manewry w tej materii i mają zwykle jedną optymalną trasę ich wykonania. Jednak zmienia się to w czasie wspólnej zabawy ze jednym lub większą ilością znajomych gdzie ujawnia się prawdziwa siła tej produkcji, zarówno podczas sprawnych akcji jak i gorączkowego ratowania beznadziejnych sytuacji. Ja się w grze bawiłem wyśmienicie.

P.S.

Do „Teardown” zapowiedziany został tryb multiplayer z wyścigami samochodowymi. Jestem bardzo ciekaw jak to im wyjdzie ale może to być naprawdę ciekawe urozmaicenie.

niedziela, 4 października 2026

SlavicPunk: Oldtimer – ciekawy pomysł z bardzo średnim wykonaniem

Lubię strzelanki z widokiem z góry, bo tym zwyczajnie nasiąkłem za dzieciaka, szczególnie serią „Alien Breed”. Dlatego kilka takich tytułów już u mnie gościło na blogu – „Battle Axe”, „Cleared Hot”, „The Detroit After”, „The Hong Kong Massacre”, „Gone Viral”, „Brotato”, „Death Road to Canada”, „Colt Canyon”, „Darksiders Genesis”, „Mega City Force” oraz „OTXO”. To całkiem pokaźna liczba, a dziś dołącza do nich kolejny tytuł, ale czy równie dobry?

Gdzieś w słowiańskiej wersji przyszłości

„SlavicPunk: Oldtimer” to strzelanka z widokiem z góry, oparta na twórczości Michała Gołkowskiego, uznanego polskiego autora science-fiction i fantasy. W grze wcielimy się w postać Yanusa, byłego glinę, a obecnie najemnika wykonującego zlecenie od niebezpiecznie pięknej kobiety imieniem Sonia. Jednak jak to w takich historiach bywa, nie wszystko jest takie, jakie z pozoru się wydaje.

Swojski cyberpunk

Pierwsze co uderza po spędzeniu kilku minut w grze to prezentacja wizualna, która ma bardzo swojski klimat. Z jednej strony wyraźnie widać dużo utartych dla cyberpunka realiów (roboty, cyborgi, mroczne, brudne miasto, uzbrojona po zęby policja), z drugiej mamy latające autobusy Ikarus, kobiety chodzące w spódnicach i swetrach żywcem wyciągniętych z PRL-u czy gangusów biegających w dresach z trzema paskami.

A wisienką na torcie są reklamy audio puszczane z głośników w grze – jedna zachęca nas do zjedzenia „złapanego” w mieście jedzenia w knajpie „Wsuńchujwczaj” albo odwiedzenia lokalnego speca od sprzętu, Gruzina „Kałmanawardze”. I to niestety są te lepsze elementy gry.

Osią rozgrywki jest bieganie i strzelanie do przeciwników i tu zaczynają się pierwsze problemy. O ile podstawy wszystkich mechanik są wykonane poprawnie i gra dość dobrze na początku objaśnia, co możemy w niej robić, tak wraz z postępem gry widać różne niedoróbki i uproszczenia. Mój główny zarzut to AI przeciwników, której w zasadzie nie ma. Ci uzbrojeni w noże i pałki po prostu biegną prosto na nas, nie zważając na ostrzał. Ci z bronią palną potrafią co prawda przemieszczać się pomiędzy osłonami i czasem rzucić granat w naszym kierunku, ale też zwykle nie stanowią większego zagrożenia.

Jedynym wyzwaniem okazują się więksi kolesie uzbrojeni w tarcze energetyczne, które bardzo mocno ograniczają otrzymywane przez nich obrażenia. Aby ich pokonać, zwykle trzeba ich zhackować i na chwilę unieruchomić albo wykonać szybki unik, tak aby znaleźć się za ich plecami i posłać w nie celną serię.

Nagrodą za nasze zmagania będą dodatkowa amunicja, apteczki, baterie zasilające hackowanie oraz waluta do kupowania upgrade'ów. Niestety aspekt ulepszania postaci i broni gra tłumaczy dość słabo i aby dowiedzieć się, gdzie można kupić dodatki, musiałem posłużyć się Internetem. Okazuje się, że pomiędzy misjami, które zwykle dzieją się wewnątrz budynków, w mieście jest skwerek w chińskiej dzielnicy, gdzie są trzy sklepy – apteka, handlarz bronią w busie oraz handlarz innymi ulepszeniami w dużym budynku na rogu (tego ostatniego znalazłem sam). Zaowocowało to tym, że w zasadzie przez pół, dość krótkiej zresztą gry, biegałem bazową postacią z bazowymi broniami, co czasem było frustrujące z powodu atakujących mnie hord przeciwników.

Jednak najgorszym zawodem była prezentacja fabuły. Historia przedstawiona w grze sama w sobie jest bardzo ciekawa, ale przynajmniej połowa z niej dosłownie wycieka bokiem. Głównym sposobem jej prezentacji są komiksowe plansze z pełnym udźwiękowieniem, jednak są jeszcze dialogi pojawiające się w trakcie misji. Niestety te są tylko w formie tekstowej, do tego pisane małym druczkiem w prawym górnym rogu ekranu. Nawet w spokojniejszych częściach gry to, o czym rozmawiają ze sobą postacie, jest bardzo ciężkie do śledzenia i przeczytania. A szkoda, gdyż mogły być tam ciekawe smaczki.

Prawdziwym gwoździem do trumny są jednak problemy typowo techniczne. U mnie naciśnięcie na raz klawiszy od hackowania i turlania powodowało przeskoczenie gry do kolejnej cutscenki lub przemieszczanie kamery w bardzo dziwne miejsca etapu i tworzenie graficznych artefaktów. W jednym przypadku gra mi się w ten sposób zablokowała, wczytywanie zapisu nic nie dawało. Na szczęście jeden z wcześniejszych pozwalał na kontynuowanie gry i nie był to zapis odległy od feralnego momentu.

Grafika i dźwięk

Sama prezentacja graficzna jest zrobiona dobrze. Gra ma świetny, spójny klimat cyberpunkowego miasta z Europy Środkowo-Wschodniej. Jakość tekstur, animacje postaci, efekty używania broni i inne są zrobione po prostu dobrze, ale też bez żadnych wodotrysków. Czasem tylko ragdolle ciał potrafią wylecieć wysoko w powietrze, ale są to przypadki incydentalne.

Z dźwiękiem sprawa jest bardziej mieszana. O ile odgłosy związane z walką wykonane są poprawnie, tak już kwestie dialogowe czytane przez w zasadzie cztery osoby są raczej jakości mocno średniej. Niemniej nawet tak wykonane dialogi poza przerywnikami byłyby lepsze niż żadne, o czym pisałem wcześniej.

Werdykt

„SlavicPunk: Oldtimer” to niestety lekki niewypał. Sama rozgrywka ma solidne podstawy, jednak cierpi na liczne niedoróbki, które może nie psują zabawy, ale niestety rażą. Do tego dochodzą opisane przeze mnie problemy techniczne oraz słaba prezentacja dość ciekawej historii. Jak ktoś lubi strzelanki z tej perspektywy, to może tytułem się zainteresować, jednak ja bym czekał na jakąś konkretną przecenę.

Cloudpunk – narracyjna podróż przez cyberpunkowe miasto

Pośród kilkuset gier, w jakie udało mi się zagrać w ciągu trzydziestu siedmiu lat mojej przygody z grami, kilkanaście tytułów w różny spos...